Çarşamba, Şubat 25, 2009

Evden Kaçtım

Evet evimden, kendi ailemden kaçtım. Keşke hiç düşünmeden arkama bile bakmadan kaçtım diyebilseydim ama bir parçamı arkamda bıraktığım için öyle diyemiyorum. Kardeşimi de yanıma alabilseydim...
3 hafta kaldım evde ama cehennemde geçen 3 asır gibiydi. Korkuyorum kendim için ve kardeşim için korkuyorum. İşi şakaya vurmaya ya da elimden geldiğince kaçmaya çalışıyorum ama olmuyor işte. Delirmeme ramak kaldı. Annem rahatsızdı; yıllarca hem o hem biz eridik tükendik. Sonunca zamansız gencecik gitti; belki de onun için kurtuluştu. Şimdi de hem dayım hem de ananem hasta; babamsa... anlatamayacağım bile. Benim artık dayanacak ve çabalayacak gücüm yok. Çok yorgunum. Biliyorum deliliğin sınırlarında dolaşıyorum.
Doğru düzgün bir hayat istiyorum artık. Çok çalışmaya razıyım yeter ki kardeşim ve sevdiğim adam yanımda olsun. Evler, arabalar, yatlar, katlar istemiyorum sadece bir parça huzur istiyorum.
Çok yoruldum hayattan.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder