Acemilik çok zor...

Evrim'in stenti sorunsuz çıkarılırsa Perşembe günü tatil yolculuğumuza başlıyoruz. Tabi bir de ben hazırlıkları bitirebilirsem :(

Kamp için ihtiyaç listemizi çooook önceden yapmıştım ama her şeyi bir araya getirmeye başlayınca biraz işler çığırından çıkmaya başladı :( Topla topla bitmiyor gerekli malzemeler. Belki de bazılarını hiç kullanmadan geri getireceğiz ama işte ne olur ne olmaz diye ihtiyatlı olmaya çalışıyorum. 

Listenin bir  kısmı şöyle:

1. Çadır
2. Şişme yatak & Ayak Pompası
3. Yastık, çarşaf, pike
4. Ufak tencere ve tava
5. Mini çaydanlık
6. French Press
7. Piknik seti (tabak-çatal-bıçak-maşa vs.)
8. Termal çanta
9. Termos
10. Pilli ışık & El feneri &Pil
11. Sıvı sabun
12. Bulaşık Det. & Sünger
13. Havlu
14. Sinekkovar
15. Ağrı kesici & Alerji hapı & Kaşıntı için krem & Güneş Kremi
16. İlk yardım seti
17. Şampuan, lif vs. duş malz.
18. Elektrik uzatma kablosu & Şarj cihazları

Buraya kadar sadece temel malzemeleri yazdım. Bir de giysiler, deniz eşyalarımız, yedek ayakkabılar. Sandalye, şemsiye ve masamız zaten her daim bagajda. Bu kadar eşya 5-6 günlük kamp için fazla gibi geliyor ama neyi elesem içim rahat etmiyor. Geçen yaz yaptığımız bir gecelik kamp dışında tecrübemiz yok ve tam olarak neleri kullanıp nelere elimizi bile sürmeyeceğimizi çok merak ediyorum :D Geçen yaz deneyimlediğimiz mat ve uyku tulumu ile taşlık yerde uyuma işkencesinden sonra bu kez şişme yatak olmazsa olmazımı :D Bu kez en 20 - 25 gün eve dönmeyeceğiz. Datça'dan sonra Ege kıyılarında biraz daha keşif yapıp Çandarlı'ya babama geçeğiz. Orda da bir süre kalıp Dikili'nin koylarını gezip görmeyi planlıyoruz. 

Yukarıdaki satırları yazarken tek elenecek şeyin giysiler olduğuna karar verdim. Zaten ilk andan beri biliyordum ama son ana dek görmezden gelmek istedim. Kampta yıkama fırsatım olmaz diye fazla fazla kıyafet aldım ama gündüz deniz akşam da muhtemel serin havayı düşününce çok fazla şeye ihtiyacım olmayacak sanırım. 3-5 t-shirt, 2- 3 şort, 1 sweat işimi görür. Hadi her ihtimale karşılık bir de elbise alayım yanıma :D 

Evi temiz bırakmak istediğim için - mantıklı mı pek emin değilim - temizlik yaptım bugün. Şu anda da çamaşır makinesi çalışıyor. Az sonra da ütü yapmayı planlıyorum. Deli miyim acaba diye sorgulayacak oluyorum ama öyleysem kesin ben deli değilim diyeceğim için hemen vazgeçiyorum sorgulamaktan :)))

Yola çıkmadan tekrar yazmayı planlıyorum ama bakalım Hayat ne gösterecek bize :)

Özkan Uğur'un anısına...

PS: Etiketlerde görülen "Bucket List" mevzusuna gelmeyi unutmuşum :D Araba ile uzun yola çıkmak, uzun soluklu kamp macerası, gizli saklı koylar keşfetmek... ölmeden önce yapılacaklar listemde yer alan şeylerden birkaçı. Umarım yanlarına tik atmayı başaracağız :)

Başka bir aşk...

"Aşk" deyince akan sular duruyor değil mi Sevgili Okur :))

Ama bugün bahsedeceğim "aşk" başka bir aşk :) Yemek aşkı :)))

Başlık yüzünden kendini biraz kandırılmış hissediyorsan özür dilerim Sevgili Okur ama n'apayım bugün neşem ve muzurluğum üzerimde :) Ama ille de ben "aşk" için gelmiştim diyorsan seni şöyle alayım :)

Bugün tam gün mutfaktaydım desem yanlış olmaz. Kahvaltıda sucuklu, dil peynirli lavaş tost ve patates kızartması ile başlayıp taze fasulye, ilik sulu bulgur pilavı, peynirli poğaça ve damla çikolatalı kurabiye ile devam ettim. Vaktim olunca yani aceleyle değil de severek, keyifle mutfağa girince çok iyi geliyor bana. Hem hazırlarken hem de yerken aşk yaşıyorum elimdekilerle :D Üstüne bir de sevdiklerim de tadıp beğenince değmeyin keyfime :)

Benim gibi mayalı hamur ile uğraşmak gözünüzde büyüdükçe büyüyor ise yıllardır aradığınız o muhteşem mayasız poğaça tarifi işte tam burada! O kadar lezzetli ki siz de mutlaka yapıp yemelisiniz :)

Bu kurabiye ailecek favorimiz :) Ölçüler biraz el oyalıyor ama ölçü bardağı ile hallediliyor.

Asla pişmemiş diye 11-12 dk'dan fazla pişirmeyin çünkü fırından çıkınca da pişmeye devam ediyor. Tuzun ölçüsünü de azaltmayın, 1/2 çay kaşığı tuz gerekli mutlaka. 

Afiyet olsun :)

Gece gece -ya da belki sabah sabah - canımızı çektirdin, başımıza iş açtın Rüya diyerek kulaklarımı çınlatacaksınız gibime geliyor :)) Aklınız dağılsın diye şuraya Handan'ın şarkı falından payıma düşen müzikleri bırakayım :)

Demons - Imagine Dragons

Carry On - The Score & Awolnation

Bu Kız...

Bazen öyle biri girer ki hayatına, her şey alt üst olur. Şanslıysan hayatının altının üstünden iyi olduğunu* anlaman fazla uzun sürmez.

Anlayamazsan şansına küs!

Bu Kız - Son Feci Bisiklet 

Felaket - Zeynep Bastık

Evrim bu iki şarkıyı bana bakarak büyük bir keyifle söylüyor :))  "Seninle tanıştığımda saçımda bir tel ak yoktu, şimdi şu halime bak! Cadısın ama iyi ki benim cadımsın" diye de ekliyor her fırsatta :)) 17 yıl önce tanıştığımız için saçında hiç beyaz olmaması doğal tabi :D Cadı olduğumu ise hiç saklamadım, tanıştığımız ilk gece arkadaşlarımın bana "Rüya" yerine "Kâbus" dediklerini anlatmıştım Evrim'e :)) 

Kabul ediyorum benimle yaşamak kolay değil ama bensiz hayat da çok sıradan, tekdüze olurdu Evrim için. Evden çıkmadan, bilgisayar başında tüketirdi tüm ömrünü. Eminim :)) Ama şimdi öyle mi? Her gün yeni bir mücadele :)) 

Kolay değilim; en son söyleneceği en önce söylerim; bir kaşık suda fırtınalar koparabilirim hiç düşünmeden. Ama sevince de severim işte. İçim dışım bir olur, sevgimden şüphe etmene gerek kalmaz. Ama maalesef sadece sevmenin yetmediği anlar var hayatta. Öyle anlarda "Ben" olmak isterim, yeniden "Biz" olabilmek için "Ben"i bulmam ve onu doyurmam gerekir önce. O süreçte Evrim'in sabrı kurtarır ilişkimizi. Tüm deliliğime katlanır, fırtanın dinmesini, deliliğimin kabul edilebilir seviyeye inmesini - bitmesi mümkün değil çünkü - bekler. 

Bir ilişkinin yürümesi için her daim özveri gerekiyor. Zaman zaman roller değişiyor. Bazen alttan alan bazen zeytinyağ gibi üste çıkan oluyor insan. Aynı anda üste çıkmak için kavga etmenin anlamı yok eğer ilişkinin yürümesini istiyorsak. İngilizce'de "compromise" diye bir kelime var, anlamı "taviz vermek, uzlaşmak, anlaşmaya varmak". Anlaşmak için zaman zaman taviz vermenin kaçınılmaz olduğunu hatırlatıyor bu kelime bana. 

Sevdiğimiz, sevildiğimiz; uzlaştığımız ve elimizdekilerin değerini bildiğimiz güzel günler diliyorum hepimize :) 

... 

*"Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir" diye endişe etme. Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?" demiş Şems-i Tebriz. Güzel demiş :) 

Ambulansın peşinde...

Geçtiğimiz Cuma hayatımın en zor yolculuğunu yaptım. Evrim'in içinde olduğu ambulansın peşinde 120-140km hızla Hopa'dan Rize'ye araba sürdüm.

Her şey Çarşamba günü Evrim'in sancılanmasıyla başladı. Acile gittik Evrim'e serum takıldı. Evrim sancıdan ilk damar yolunu söktü. Sonra takılan 2 damar yolu da terden ıslanıp kaydı ve çıktı. Son damar yolunu çıkarmaması için elini kolunu tuttum ara ara. Elektrik kesintileri yüzünden röntgen cihazı bozulduğu için teşhis koymaları uzadı, uzayınca da Evrim'in ağrıları iyice çoğaldı. Sonunda röntgenden umudu kesince tomografi çekip 4 ve 6 mm'lik 2 adet taş olduğunu söylediler, bol su için yürüyün diyerek eve gönderdiler. Cuma günü ağrılar dayanılmaz olunca yine gittik acile. Kan tahlili yaptılar ve kreatininin yüksek olduğunu görünce Rize'den bir üroloji doktoruyla görüşüp Evrim'i apar topar ambulansa bindirip Rize'ye sevk ettiler. Arya evde yalnız kalacak diye telaşla arkadaşlarıma ulaşmaya çalıştım ama kimseye ulaşamadım. En son okulun hatunlar grubuna sesli mesaj atıp biri bana dönüş yapsın acilen dedim. Sağ olsun kızlar aradılar, ulaştılar. Arya'yı arkadaşıma emanet edip takıldım ambulansın peşine. 35dk'da vardık Rize'ye ki en az 1 saatte gidiyoruz normalde. Arabayı nasıl kullandım, kaza yapmadan nasıl vardım bilmiyorum.

Hastaneye giriş yaptıktan sonra tekrar kan tahlili yapıp Evrim'i ameliyathaneye aldılar; akşam 8 gibi girip 10 gibi çıktı. Belden uyuşturup taşı kırmışlar, bir parçasını analize göndermek için bize verdiler. Gece hastanede kaldık, ertesi gün öğlen taburcu ettiler. Evrim şu an iyi. Tek derdi böbreğine taktıkları stent. Bir de epidural yapılırken sızan yüzünden çektiği baş ağrısı. Epidural anestezi uygulanırken, omuriliğin içinde bulunduğu zarın dış tarafının delinmesi sonucunda omuriliğin etrafındaki sıvı dışarı kaçınca o zar kendini tamir edene kadar yani yaklaşık 15 gün boyunca baş ağrısı görülebiliyor maalesef. Ama neyse ki daha büyük dertlerimiz yok :)

İlk günler sürekli evdeydik ama sonra Evrim baş ağrısı dışında iyi olduğunu, bizim denize gidebileceğimizi söyleyip evden kibarca kovdu Arya ile beni :P Şaka bir yana günlerce stres sıkıntı yaşadıktan sonra dışarı çıkmak çok iyi geldi. Anne-kız denize gidip güneşin tadını çıkardık; bugün de ailecek kahvaltıya gittik. 

Arya'nın bana iki kulak yapma çabası :))

Yeni saç kesimi ve bikinisiyle Arya'yı kıskanmıyorum desem yalan olur :))

Güneşli iki günden sonra Karadeniz özüne dönüp şakır şakır yağmuru boca etti tabi ki üstümüze. Yağmurlu günlerde en sevdiğim şey camın önündeki tekli koltuğa kıvrılıp kitap okumak tabi ki :) Ama  bugün e-readerıma bir haller olmuş, yıllardır sorunsuzca açtığı pdf dosyalarını açmamaya karar vermiş bir anda. Saatlerce uğraştım; resetledim; tekrar kurdum; kitapları sil baştan yükledim. Bana mısın demedi. En son çare pdf'ten vazgeçip epub'a döndüm. Pdf kitaplarımı epub'a çevirip tekrar yükledim. Şu an okuyabilirim kitaplarımı ve nasıl mutluyum anlatamam :) 

Pencere - Mary Jane

Ve Ben - Yaşlı Amca

İyi Bek Kendine - Manuş Baba ve Hirai Zerdüş

Bu aralar başa alıp alıp dinliyorum sevdiğim bazı şarkıları.

Bizim için son yıllarda bayramlar pek bayram gibi değil ama yine de yazımı bitirmeden;

İyi bayramlar herkese :) Sağlıkla, sıhhatle, huzurla...

Bugün...

Arya bugün ilkokulun son karnesini aldı. Takdirle mezun oldu kuzum. Öğretmeninden yana o kadar şanslıydık ki ne anlatsam az kalır. Keşke 4 değil de eskisi gibi 5 yıl olsaydı ilkokul. Eminim gelişimleri için çok daha faydalı olurdu.

Öğretmen olduğum için karne gününde Arya'nın okulu ile kendi okulum arasında mekik dokumak kaçınılmazdı. Sabah önce kendi okuluma gittim sonra Arya'nınkine gelip sonra tekrar kendi okuluma döndüm. Her şey sabah 8 ile 11.30 arasında olup bitti. 

Okuldan sonra kızlarla cafede oturduk sonra bir süre eve uğrayıp tekrar çıktım. Kızlar geleneksel erken doğum günü kutlamamı gerçekleştirdiler tabi ki :))) Geçen yıldan beri herkesin d.gününü pasta yerine sevdiği başka bir şeyle kutluyoruz. Bu yıl benimkini patlıcan kebabına mum dikerek kutladı kızlar 😂 Bayılırım patlıcan kebabına 🤩

Doğum günüm 1 Ağustos ama o tarihte bir arada olamıyoruz diye her yıl okul kapanırken kutlanıyor doğum günüm :)) 

Sürpriz dediğin böyle olur :)) 

Bir okul yılını daha bitiren yorgun ama mutlu öğretmenler olarak dağıldık evlerimize bugün. Yarın tatilin ilk gününde coşan öğretmenler olarak canlı müzikle gecelere akacağız :)) 

Yarın üniversite sınavına girecek eski öğrencilerim var. Kalbim onlarla. Umarım tüm gençler emeklerinin karşılığını alır, hayallerine bir adım daha yaklaşırlar.

Aramızda kalsın...

Canım Ceren'in yazısını okuyunca yazmak istedim. 

Çok sevdiğim bir arkadaşım var. Bana göre o benim gizli en yakın arkadaşım. Gizli diyorum çünkü onun bu durumdan haberi yok :)) Aynı okuldayız, aynı yıl evlenmişiz, saçlarımız aynı, giyim tarzımız aynı, deniz, doğa aşkımız aynı... Tek fark benim kızım 10, onun kızı henüz 1 yaşında :)) Beraber yüzeriz, koşarız, yer içer coşarız, her işin altından beraber kalkarız ve çooooook eğleniriz. Ama yazın pek görüşemeyiz. Bazen hüzünleniyorum okul kapanacağı için ama olsun; iyi olalım da yine buluşuruz diyorum. 

İnanır mısınız bir zamanlar Hopa'da paket kahve servisi yoktu! Çok şükür artık var :)

...

30'dan sonra tüm sevdiklerim için tek şey söylemeye/düşünmeye başladım: "İyi olsun da varsın görüş(e)meyelim." Çok sevdiğim arkadaşlarım ya ülkenin ya da dünyanın diğer ucunda... İstanbul, Antalya, Ankara, Zonguldak, İngiltere, Amerika, Almanya... Bazılarıyla aramız eskisi gibi değil. Ne yapsam düzeltemedim. Bazen olmuyor :( Ama olsun iyi olsunlar da gerisi teferruat :) 

İnsan hep yalnız aslında. "En yakın arkadaşım" dediklerimiz yanı başımızda olsa bile gün geliyor saklıyoruz en derinimizi kendimize. Anlatsak yargılanırız, dışlanırız, kırarız, kırılırız belki de. Bazı şeyleri kendimize saklamak daha kolay ve daha az sancılı sanırım.

Hızla akıp giden günler...

Haziran'ın 11'i olmuş bile!

Son günler çok hızlı geçti. Okulun son haftasına geldik. Nisan'da yaptığımız geleneksel bahar şenliğimizi yazamadan Mayıs gelip geçti. 

Pandemide ara vermek zorunda kalmasak 7. olacaktı ama olsun :) Tabi ki yine çuval yarışından sandalye kapmacaya, halat çekmekten kaşıkla yumurta taşımaya bir sürü eğlenceli oyun oynadık tüm okul :)) 

... 

Bizim okulda sosyal etkinlikler hiç bitmiyor. Turnuvalar, şenlik, sene sonu kutlamaları,mangallar... Her sene 8lere veda mangalı yapıyoruz. Bu yıl da Mayıs'ın son gününde yaptık. Yağmura rağmen keyifli bir gündü. 

... 

Haziran gelince evdeki gündem Arya'nın doğum günü ve ilkokul mezuniyeti oldu. Doğum günü kutlamaları, sınıf pikniği ve mezuniyet fotoğraf çekimi, yıl sonu gösterisi derken 10 gün göz açıp kapayıncaya dek geçmiş :) 

Öğretmeniyle aynı boya gelen minik(?) kuşum benim :)) 

Ne ara büyüdü bu kadar :D

Arya'nın sınıfının yıl sonu gösterisi olarak hazırladığı 

Aşık Veysel Şiir Dinletisi

Gösteri sonrası Arya, öğretmeni ve yakın arkadaşı Seda :) 

Doğum günü ve mezuniyet kutlamaları  günlerce sürünce araya balkonda mini piknik sıkıştırmaya karar verdik.

Hafta sonu gelince derin bir oh çekmedim desem yalan olur :)) Ama o rahatlık uzun sürmedi. Cumartesi gününü inanılmaz bir mide ağrısı ile yatakta geçirdim. Bu sabah biraz kendime geldim. Geldiğim gibi de ayaklanıp çocukları Nusret mayın gemisine götürdüm.

Dönüşte dondurma yedik. Şimdi evde Lego oynuyorlar. Az sonra badminton oynamaya çıkacağız. Çocuklu hayat çok hareketli çoook :))