Hayatı Sorgulatan Pazar Arabası

Bazen kendimi uçsuz bucaksız bir hiçlikte savruluyor gibi hissediyorum. Mesela boş bir pazar arabası ile yaz sıcağının dibinde pazara ulaşmaya çalışırken... Mesela pazarda daracık tezgah aralarında durup sohbet eden teyzelerle karşılaştığımda... Mesela 100 yaşında amcalar inatla araba kullandığı, daha doğrusu kullanamadığı için sıkışan trafikten karşıya bile geçemediğimde... Mesela ölmek üzere eve geldiğimde hadi denize gidelim diyen Arya'nın gözlerinde bitmiş yansımamı gördüğümde...

Bu aralar mütemadiyen sorguluyorum hayatı! Ne yapıyorum ben? Ömrümün sonuna dek bunları mı yapacağım? Nasıl kabullenip, nasıl sindireceğim? Neden diğerleri gibi ben de basitçe her şey süper deyip devam edemiyorum? Aklımda deli sorular... Deliliğimi sorgulayan bir akıl...

Şimdilik bir bira açıp, nefes alıp, Arya'yı denize götürmeye odaklanacağım. Tüm soruların üstünü ağır bir kapakla kapatıp basıp geçeceğim şimdilik.

Bazı Sözler Dokunur

Dokunur sözler...
Kimisi kalbe dokunur, kırar; kimisi ruha dokunur, yaralar, iz bırakır; kimisi taa ciğere dokunur, parçalar...

Hani bazı şarkılar dilimize dolanır, kulağımızda çalınır ya hep... İşte o sözler de dokunur içimizde bir yerlere.  Bu aralar bazı şarkılar fena dokunuyor bana.

Hayat akıp gidiyor. Yaş alıyoruz, yaşlanıyoruz. Birbirinin aynı binlerce güne uyanıyoruz. Evet sağlıklıyız, nefes alıyoruz, yaşıyoruz. Ama bu kadar mı her şey?

Bilmiyorum ve huzursuzlanıyorum bazen sebepsiz yere işte böyle.

3 Yeni Yarışma

      Yıllardır öykü yarışmalarına katılmak için heveslenip duruyorum ama yarışma koşulları yüzünden vazgeçiyordum. Çoğu öykü yarışması tek bir öyküyü kabul etmeyip birden fazla öyküden oluşan dosyalar ile başvuru yapılmasını talep ediyordu. Öykülerin daha önce yayınlanmamış olma koşulu yüzünden bu beni çok zorluyordu. Ama son zamanlarda sık sık 1000-2000-3000 kelime sınırlı ve tek öykü ile başvurulan yarışmalar yapılıyor. Şimdiye kadar katıldığım 2 yarışma için verilen sürede sıfırdan 2 öykü yazarak başvuru yaptım ve ilkinde 9., ikinci yarışmada 7. oldum. Şimdi önümde katılmayı planladığım 3 yeni yarışma daha var. Halihazırda 2 öyküm ve 1 öykü için de fikrim var. 

         Yarışmalar için başvuru linklerini paylaşıyorum. Belki benim gibi heveslenip şansını denemek isteyenlere faydası olur :)

2019 Gio Başvuru Şartları

2019 TBD Bilim Kurgu Öykü Yarışması

YBKY 8. Öykü Yarışması

Bazen En çok Söylenmeyenler Acıtır Boğazını - Vol. 2

... Serra bu haberi büyük bir sevinç ve heyecanla Serdar'la paylaşmak istedi ama mevcut durumu hatırlayınca heyecanı pek de uzun sürmedi. Yine de her zaman yaptığı gibi iş çıkışı Serdar'ın kapısına dayandı. Kapıyı çaldı yine defalarca kez. Sonunda pes edip çöktü kapının dibine ve bağırarak "Bu son gelişim Serdar, 1 aydan kısa bir süre içinde Barcelona'da açılan yeni ofiste çalışmak üzere gideceğim" dedi. Aylar sonra ilk kez içeriden bir ses geldi. Bir şeyler yere düştü, bir şeyler kırıldı. Ama kapı yine de açılmadı. Sonraki günler Serra'nın taşınma hazırlıkları ile hızlıca akıp geçti.

Serra gerçekten bir daha gitmedi Serdar'ın kapısına. Serdar her gün bekledi. Sonunda Serra'nın gideceği gün kalan son gücünü toplayıp evden çıktı Serdar. Serra'nın evine vardığında boğazındaki düğüm dayanılmaz bir hal almıştı. Kapıyı çalacak takati bulamıyordu kendinde. Beklemeye karar verdi. Az sonra Serra kapıyı açtı ve öylece kalakaldı. Karşısında Serdar'ı gördüğüne inanamıyordu. Serdar ağzını açtı ama sesi çıkmıyordu. Yalvaran gözlerle Serra'ya baktı, elleriyle boğazını tutuyordu. Acısı dayanılmaz bir hal almıştı, sonunda yorgunluktan ve heyecandan bayılıp olduğu yere yığıldı. Serra telaşla ambulans çağırdı. Hastaneye vardıklarında Serdar kendine gelmişti ama konuşamıyordu. 1 yılı aşkın süredir konuşmadığı için zorlanıyordu Serdar. 

Bazen En Çok Söylenmeyenler Acıtır Boğazını - Vol. 1

"Bazı sözler karanlıkta söylenir diyorum uykularımın birinde. Bazı sözler hiçbir zaman diyorum kendi sesime uyanırken. Bazı sözler karanlıkta söylenir, bazı sözler hiçbir zaman. "

- Murathan Mungan

Murathan Mungan kim bilmiyordu Serdar ama bu söz onu derin düşüncelere salmıştı. Söylemek isteyip de söyleyemedikleri vardı. Günlerce, gecelerce kafasında evirip çevirdiği, uykusuz kaldığı düşünceler... Tam söylemeye karar verdiği anda bu söz çıkmıştı karşısına. Ne yapması gerektiğini bilemiyordu. Bir süre daha susmaya karar verdi.

Günler geçiyor, Serdar susmaya devam ediyordu. Ne zaman konuşmaya niyetlense aynı cümleler yankılanıyordu zihninde: "Bazı sözler karanlıkta söylenir, bazı sözler hiçbir zaman." Acaba hangi sözlerdi karanlıkta söylenebilenler ve hangilerini asla söylememeliydi. Belki de gece olduğunda bir çırpıda her şeyi söyleyip kurtulmak en iyisiydi ama emin olamıyordu işte Serdar. Üstelik insanların geceleri daha cesur ve daha umursamaz olduklarını; sabah uyanınca gece yaptıklarından, söylediklerinden ölümcül bir pişmanlık duyduklarını çok görmüştü. Bir pişmanlığı daha kaldıramayabilirdi bünyesi. 

İçindekileri anlatamadıkça daha da içine kapandı Serdar. Mecburi ihtiyaçları dışında evden çıkmaz olmuştu. Arkadaşları aradığında telefonu açmıyor, merak edip eve gelenler olduğunda kapıyı açmıyor, dışarıda bir tanıdık görürse hızlıca yolunu değiştiriyordu. Gittikçe daha çok korkuyordu. Ya ağzımdan kaçırıverirsem, ya her şeyi bir çırpıda söyleyiverirsem diye düşünmekten geceyi sabah, sabahı gece ediyordu. Günler, haftalar, aylar geçti. Arkadaşları vazgeçmedi Serdar'dan. Her gün arıyor, soruyor, kapıya gelip dakikalarca yalvarıyorlardı. En çok da Serra uğraşıyordu. 

Serra, çocukluk arkadaşıydı Serdar'ın. Yan yana apartmanlarda büyümüşler, sadece yaz tatillerinde Serralar Bodrum'a gittiklerinde ayrı kalmışlardı. Bunca yıllık arkadaşının bu halini bir türlü anlayamıyordu Serra. Oysa oldum olası neşeli, konuşkan, esprili biriydi Serdar. Birden bire nasıl olup da böylesine içine kapanmıştı anlaşılacak iş değildi. Her gün iş çıkışı Serdar'ın evine gidiyor, dakikalarca kapıyı açması için bekliyordu. Çoğu zaman kapının dibine oturup eski anılarından, birlikte ne kadar eğlendiklerinden, dostluklarının ne kadar özel ve onun için ne kadar değerli olduğundan bahsedip kapıyı açmaya ikna etmeye çalışıyordu Serdar'ı.

İşler iyice sarpa sardığında Serdar kendini eve kapatalı 1 yıldan uzun bir süre olmuştu. Bu sürede çalıştığı şirket şehir değiştirmiş ama hali hazırda evden çalıştığı için bu durum onu pek etkilememişti. Ama şimdi işler biraz değişmek üzereydi çünkü bu kez Serra'nın şirketi yurt dışında yeni bir ofis açıyordu. Serra da ofise yönetici olarak atanmıştı. Bu kaçırılmayacak bir fırsattı. 

Her Şarkıya Bir Hikaye, Her Hikayeye Bir Hayat Sığdırmalı

Hayat deniz, kum, güneş, müzik ve hikayelerden ibaret olmalı.
Şarkı değiştikçe hayat da değişmeli. Her şarkıya bir hikaye yazmalı, her hikayeye bir hayat sığmalı.

2 aydır müzikle yatıyor, müzikle kalkıyorum. Tekrar tekrar dinliyorum sevdiğim şarkıları; her dinleyişte hikayesi derinleşiyor; kelime kelime uçuşuyor zihnimde şarkılar. Sanki her birine bir öykü saklamışlar da dinledikçe yavaş yavaş fısıldanıyor kulağıma. Çok uzun zamandır dinlemiyordum müzik. Şimdi duramıyorum müziksiz. Ruhum çok acıkmış, doymuyor, bıkmıyor. Her şarkıda başka bir hikayenin, başka bir dünyanın parçasıyım.

 

Aşk

     "Hiç beklenmeyen anda gelip çaldı aşk kapıyı." diye başlamak isterdim ama doğru olmaz. Kapıyı aralamazsan eğer aşk gelip kapıyı falan çalmaz. Sen kafanı kaldırıp etrafa bakmadıkça, gözünü açıp birini seçmedikçe aşk meşk gelmez o kapıya. Hadi oldu da fark etmedin, bir anlık gardını düşürdüğünde sızdı aşk içeri; işte o zaman geçmiş olsun! İş işten geçmiş artık. Açtığın kapıyı kapatmak için var gücünle savaşmalısın. İşe yarar mı? Bilemem. Serra ile Kenan'a da böyle oldu işte.

     Yıllardır evliydi Kenan, kaç yıl olduğunu hatırlayamıyordu, belki de ezelden beri evliydi. Bir kez olsun kaldırmamıştı kafasını. Ta ki o güne dek. İş gezisi için Antalya'ya gitmişti. Daha önce de defalarca kez gitmişti. Hep aynı otelde kalır; aynı lokantada yemek yerdi. O akşam da aynı lokantaya gidecekti ama kader ağlarını örmeye çoktan karar vermişti. Otelden ayrıldığında karnı iyice acıkmıştı. Ne yiyeceğini düşünürken dalmıştı, kulağına çalınan hoş bir ezgi ile kendine geldiğinde lokantaya giden yoldan çok uzakta olduğunu fark etti. Duyduğu ezgi çok hoşuna gitmişti. Nereden geldiğini anlamaya çalışarak sese doğru yöneldi. Az ileride bir ara sokakta, bir grup genç müzik yapıyordu. Ufak bir kalabalık da onları izliyor ve şarkılara eşlik ediyordu. İlk kez o anda kafasını kaldırdı, gözlerini açtı, ve kapıyı araladı Kenan. Oradaydı, tam karşısında. Aşk bir duvara yaslanmış, boylu boyunca, sere serpe duruyordu işte orada. Kenan üstüne alınmadı önce. Başkasının aşkıdır bu, benimle ne ilgisi var canım dedi ama yine de kapatamadı kapıyı. Bir kez düşmüştü gardı, toplamak o kadar kolay olmayacaktı. Aşk bir cafenin duvarına yaslanmış tüm utanmazlığı ile orada duruyordu işte! Hava kararmak üzereydi, müzik çok güzeldi, Kenan çok açtı. O ana dek fark etmediği başka bir açlıktı bu. Ağır adımlarla cafeye yürüdü Kenan. -"...yürüdü" demek durumu hafife almak olacak. Düzeltelim.- ... sürüklendi adeta Kenan.

     Serra gençti, güzeldi. Hiç tanımıyordu aşkı. Gününü gün etmeyi seviyordu. Babasının cafesinde hesaplara bakıyor, kafasına estiği gibi yaşıyordu. Kenan'ı gördüğü ilk an ne kadar yorgun gözüküyor, yorgun ama çekici bir adam diye geçirdi içinden. Normalde masalara bakmazdı Serra ama o akşamlık bir istisna yapmaya karar verdi. Kenan'ın masasına yaklaştı, yüzünde engelleyemediği sıcacık bir gülümseme ile. Kenan ne istediğini hiç bilmeden sipariş verdi. Beklerken birkaç kez Serra'ya baktı istemsizce. Bakışları kesişti birkaç kez. Her seferinde biraz daha ısındı tüm evren. Siparişleri yine Serra  getirdi, bir duble rakıyı da Serra servis etti. Kenan bir kadeh yerine bir duble dediğini o an fark etti ama sesini çıkarmadı. Keyifle içti Serra'nın elinden rakısını. Yemeğini yavaş yavaş yedi, rakısını yudum yudum içti. Kenan yemek hiç bitmesin istedi, Serra Kenan hiç gitmesin. Neden öyleydi? Kenan biliyordu. Serra farkında bile değildi ama öğrenmek için her şeyi göze almaya hazırdı.

     Yemek bitince Kenan kalkmaya davrandı, tam o anda Serra belirdi tam karşısında. Çay içmez miydi acaba ya da kahve? Kenan sigarası kalmadığını söyledi. 2 sokak aşağıda büfe vardı, isterse garsonlardan biri alabilirdi. Geç oldu dedi Kenan. Sırtını dönüp cafeden çıkarken içinde  bir sızı başladı Kenan'ın. Hiç düşünmeden sızıyı dindirmek istedi. Kendini bir anda 2 sokak aşağıdaki büfeden sigara alıp cafeye geri dönerken buldu. Sanki bedenini terk etmiş, kendini uzaktan izliyordu. Serra'nın gözleri parladı Kenan'ı görünce. Hemen çay getirdi. Kendi de bir bardak çay almıştı. İlk bardak bitmeden ikincisi geldi. Gelen her bardağa ufak sohbetler eşlik etti. Sonunda Serra rahatsız olmazsanız ben de oturabilir miyim dedi Kenan'a. Tabi dedi Kenan. İçindeki sızı dinmek yerine derinleşiyordu. Konudan konuya sohbet ettiler, kitaplar, yıldızlar, gün batımı, çaylar, kahveler, sular seller... Sonra öyle bir an geldi ki kaçınılmaz olanı daha fazla tutamadı Kenan. Eşim dedi, kızlarım dedi. Serra bir an dondu. Ya öyle mi, tabi sizin yaşınızda öyle olması normal dedi acımasızca. Kendi canı yanmıştı, o da can yakmak istedi. Geç oldu dedi Kenan, yaşlıyım, artık uyusam iyi olur. Kalktı, arkasına bile bakmadan yürüyüp uzaklaştı. Ya da  öyle yaptığını sandı. Oysa orada öylece kaldı ruhu, kalbi, varlığı... Boş bir çuvaldı artık Kenan. Serra da kaldı geride öylece. Kızgındı, kırgındı. Nedenini bile bilmiyordu. Öğrenme fırsatı olsun istiyordu ama aşktan önce acısını öğrenecekti bu gidişle.

     Kenan evine, yuvasına, eşine, çocuklarına döndü. Hayat devam etti. Aşk geldiği gibi kolay gitmedi. Şiirlerde, şarkılarda kaldı inatla, gün batımında kaldı; hayallere sarıldı; umutsuzca savaştı. Sonunda kabul etti yenilgiyi. Kim istenmediği, sevilip şımartılmadığı, değer görmediği yerde kalır ki aşk kalsın. Aşk da solup gitti sonunda. Kenan eşini, kızlarını, yuvasını seviyordu, hep sevmişti. Serra gençti, güzeldi. Aşkın tadına bile varamadan acısıyla tanışınca bir daha aralamadı kapısını. Gününü gün etmeye döndü. Yeryüzünden bir aşk daha zamansız kayıp gitti.