doğal olarak yine hırlıyorum kendi kendime.
artık açıklama yapmama falan gerek yok sanırım. bu benim genel halim oldu.
tek istediğim günü bitirmek ve çekip gitmek.
keşke doğu ve batı (kaplumbağlarım) gibi kabuğum olsa da içime çekilebilsem. evden dışarı adım atmak dahi istemiyorum. sadece arada bir kısa yürüyüşler yapmak istiyorum.
evde oturmak, kitap okumak, müzik dinlemek, sevdiğim şeylerle uğraşmak istiyorum.
tüm dünya halinden memnun da bir ben mi böylesine mutsuzum merak ediyorum. kimsa benim kadar şikayet etmiyor.
kimse benim gibi hissetmiyor mu kendini? kimse sadece kendi sevdiği şeyleri yaparak yaşamak istemiyor mu?
benden başka kimse isyan etmek istemiyor mu?
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Level atlıyorum sanırım :)))
Şu an kendime şaşırıyorum. Saat 9'da evden çıkmayı planlamıştım ama saat 09.36 ve hâlâ evdeyiz ve ben çıldırmadım. Sakin sakin oturuyoru...
-
Yazmayalı 1 aydan fazla olmuş. Bu sürede çok şey değişti. Aynı anda hem antidepresan kullanmaya hem de haftalık psikoterapi almaya başladım....
-
Ülkece içinden geçtiğimiz olağanüstü günler bir yana biz ailece de biraz zor günlerden geçtik. Son 2 hafta içinde bir sürü şey oldu. Oturdu... -
Herkes kendine en az bir kez sormuştur sanırım: "Ben burda ne yapıyorum? Ne için yaşıyorum? Amacım ne? Benim cevabım basit: Mutlu olmak...
Rüya'cım 3 senedir çalışıyorum ve özellikle son 1 yıldır bende senin gibi evimde oturup sevdiğim şeylerle uğraşmak istiyorum.Yada ne bileyim ufak bi dükkanım olsun kendim bişeyler yapayım.
YanıtlaSilİş yerinde tüm gün sabredip işten çıktıktan sonra önüme kim gelirse asabi insan tablosu sergilemek istemiyorum...istiyorum-istemiyorum kelimesiyle biten biçok cümle kurabilirim :)
Tüm dünya halinden memnun değil ama bi yerde işte mecburiyet olgusu devreye giriyor ne yazık ki.