Bir yanda ev sahibi, diğer yanda kiracı olmak zor ve garip.
Kiracısı olduğumuz ev satılığa çıkınca fiyatı yüksek(?) bulduk ama kendi evimiz de iyi(?) bir fiyattan satılsın istiyoruz. Kiracı olduğumuz evi satın almak isteyen biri çıkmasın diye umut ettiğimizi saklayacak değilim; kendi evimiz daha önce satılsın ki elimizde seçenek olsun diyoruz. Oldu ki oturduğumuz eve alıcı çıkarsa evden hemen çıkmayı düşünmüyoruz çünkü pat diye tutabileceğimiz düzgün bir ev yok.
Durumumuzu araştırdım: Evi satın alan kişi 1 ay içinde bize ihtar çekmeli; bizim de 6 ay içinde evi boşaltmamız gerekiyor. Boşaltmazsak ev sahibi 6 ayın sonunda bize dava açabilir. Açılan davalar 6 ay ile 3 yıl arasında sürebiliyormuş. Bu da demek oluyor ki öyle ya da böyle en az 1 yıl evde kalmaya devam edebiliyoruz.
Evi alan kişiye yazık değil mi diye düşünüyorum. Eve bakmaya gelen olursa durumu anlatacağım. Şu an Hopa'da kiralık ev yok, kendi evimiz satılmazsa bizim ev alma şansımız da yok gibi bir şey. Bu durumda evden çıkmamız mümkün değil. Aynı şeyler kendi evimiz için de geçerli. Biz de evde kiracı olduğunu belirterek satışa çıkardık. O da satıştan sonra çıkmak istemeyebilir. Evi alan kişi bunu göz önünde bulundurmalı.
Evi satmak ev sahibinin en doğal hakkı ama "barınma hakkı" da en temel insan haklarından. Bu durumda her iki taraf da haklı ama haklı olmak çözüm getirmiyor. Tabi ki ev satılırsa kendimiz için uygun bir ev bulup çıkmaya çalışacağız ama ev bulamazsak yapacak bir şey yok.
Belki de tüm bu endişelerimiz yersizdir ve çözüm kendiliğinden geliverir :)
Akışa güveniyorum.
Taşınma fobim olduğundan bahsetmiş miydim acaba size? Taşınmaya çalışırken panik atak geçirip evden kaçıyorum; hep Evrim'le annem hallediyor işleri. Düşününce bile içim daralıyor :(
7 yıldır kiracı olarak oturduğumuz ev satılıyor. Ev sahibimiz bu evi satıp İstanbul'dan ev alacağını söyleyerek ev için satılık ilanı koydu. Herkes İstanbul'daki evini satıp kaçarken bizim şansımıza ev sahibimiz tam tersini yapmaya karar verdi. "Ev satılsın ne olacak ki başka ev bulunur" demek isterdim ama Hopa küçük bir yer ve şu anda sadece 7 tane kiralık daire var. 4 tanesi taşınmak istemediğimiz Sundura mahallesinde, 1'i arabasız bir yere gidip gelinmesi çok zor olan yokuş yukarı bir yerde, 1'i merkezden uzak Sugören'de ve sonuncusu için de şu an kiracıyla anlaşmak üzerelermiş. Yani pek seçeneğimiz yok maalesef. Tam burda içim şiştiği için tek diyeceğim offfffffffffffffs...
Peki ne yapacağız?
İstanbul'daki kendi evimiz kentsel dönüşüme girecekmiş. Tabi ki üstüne para ödememiz gerekecek vs. Biz de onu satıp buradan ev alalım diye düşünüyoruz ama satılık ev fiyatları saçma derece uçmuş durumda. Sonuç olarak sanırım Hopa'dan ayrılıp Arhavi'ye taşınacağız. Orada ev fiyatları daha uygun. Arya önümüzdeki yıl ortaokula gidecek ve Arhavi'de iyi bir ortaokul da var. Her şeyde / şer'de bir hayır vardır deyip akışa bırakacağız kendimizi. Bakalım.
Aynı anda birden çok şey olmaya çalışınca mutlaka bir şeyler eksik kalıyor ya da ters gidiyor. Öncelik belirlemek ve içinde bulunulan anda sadece bir şey olmak lazım. Misal okul için hazırlık yaparken sadece "öğretmen" olmak, evi temizlerken "temizlikçi" olmak, gerektiğinde sadece anne/eş olmak... O an neysek sadece onun mevzusu ile uğraşmak diğer mevzuları bir kenara itmek gerek.
Tüm gün farklı kimliklerimin ve sorumluluklarım arasında geçiş yaparken kendimi kaybolmuş/dağılmış buluyorum bazen. Öyle günlerde rahatlamak için sadece "ben" olduğum anlara ve geri kalan her şeyin kafamdan silinmesine ihtiyaç duyuyorum. Şu an ocak başında çorba karıştırırken bir kadeh vişne şarabı yuvarlayışım bu yüzden.
Tüm gün evi temizledim ve bunun 3 saati Arya'nın odasıydı. Her temizlikte odadan bir büyük boy çöp çıkıyor :( Normalde odasına karışmıyorum "onun odası" olduğu için ama temizlik günlerinde zorla derleyip topluyor odasını. Bu kez ben yaptım çünkü odanın şeklini değiştirip küçülen kıyafetleri ayırmam gerekiyordu. Bir de arada bir dip köşe kontrol ediyorum ki gözümüzden kaçan bir şeyler olmasın.
Blogu temizlik sonrası yemek pişirirken ocak başında yazıyorum. Fonda slow müzik listesi çalıyor. Menüde tarhana çorbası ve pırasalı - havuçlu - ıspanaklı börekimsi var. Tarifi basit :)
Sebzeli Börekimsi Tarifi
Evdeki sebzeleri doğrayıp tavada şöyle bir kavurup soğuması için kenara alıyoruz. Normalde soğan - mantar-ıspanak kullanıyorum ama bu kez 3 pırasa, 3 havuç ve 1 paket dondurulmuş ıspanak kullandım.
Derin bir kapta 3 yumurta (sebzeniz az ise 2 yumurta da olur) ve 1 paket kremayı çırpıyoruz. İçine 3 bardak yulaf ezmesi, 1 pkt kabartma tozu 1 tatlı kaşığı tuz ve 1 çay kaşığı karabiber ekleyip karıştırıyoruz. Sevenler pul biber de ekleyebilir. Ilıyan sebzeleri yumurtalı karışıma ekleyip karıştırıyoruz. Tereyağ ile yağladığımız borcama döküp önceden ısıtılmış 200 derece fırında 25-30 dk pişiriyoruz. Dilerseniz fırında biraz piştikten sonra üzerine kaşar rendeleyip pişirmeye devam edebilir ya da üzerine sadece susam atıp pişirebilirsiniz. Ben yanında ayranla yemeyi çok seviyorum ama çayla da iyi gider :)
Afiyet olsun :)
"Sevgi neydi?
Sevgi iyilikti, dostluktu, emekti."
...
O kadar farklıyız ki Evrim'le... Ben eve girmek istemem, o evden çıkmak; ben bir güne on plan yaparım; o, on güne bir plan; ben 1 izler, 5 okurum; o 5 izler, 1 okur; ben aşırı tez canlıyım, o rahat kelimesinin vücut bulmuş hâli; o uslanmaz bir optimist, ben isabetli bir pesimist (gerçi bana göre benimki karamsarlık değil realistlik :)) Tüm bu farklarımıza rağmen bunca yıldır beni mutlu etmeye çalışıyor şu adam. Dün de ben mutlu olayım diye sahile geldi benimle :) O, verdiği özel dersler için deneme sınavı çözüp hazırlık yaptı; ben de dizinin dibinde kitap okudum. O kadar keyifliydi ki hiç eve dönmek istemedim. Dizinin dibinde kedi gibi mırlayınca üşüdüğü hâlde "Tamam biraz daha oturalım" deyip yine kendini feda etti :)
Birkaç gündür canım hem poğaça hem de böyle çikolatalı fındıklı fıstıklı kurabiye istiyor. Hâl böyle olunca daldım mutfağa ama ölçüyü kaçırm...
